Choinka, sianko i niespodziewany wędrowiec

Święta Bożego Narodzenia. Piękny czas, który warto poświęcić najbliższym, z dala od codziennych zmartwień. Czas, w którym warto wspomnieć nowonarodzonego Chrystusa, który przynieść ma pokój i zbawienie. Oczywiście jest to również czas, w którym trzeba się urobić po łokcie, przygotowując wigilijną wieczerzę – i źle się dzieje, jeśli skupiamy się tylko i wyłącznie na tym aspekcie Świąt. Ubieramy choinkę, szykujemy stroiki, wieszamy bombki, ale po co to? Dlaczego? Przypomnijmy sobie kilka świątecznych zwyczajów, aby stanowiły one prawdziwą część tradycji, nie zaś jedynie puste i pozbawione większej głębi, symbole.

Skoro już o choince wspomnieliśmy, warto nadmienić, że drzewko to nie posiada zbyt głębokich korzeni w polskiej tradycji. Chociaż zwyczaj ubierania choinki towarzyszy nam od lat, świąteczne drzewko zawitało najpierw u niemieckich ewangelików. Dopiero później obyczaj ten został zaimportowany do polskiej tradycji, zastępując zielone gałązki sosny, jodły lub świerku.

Dlaczego w wieli domach znaleźć można sianko pod obrusem? Symbol ten ma kilka znaczeń. Po pierwsze snopy siana i słomy zapewnić miały urodzajny rok, po drugie – sianko przypomina o ubóstwie, w jakim Syn Boży przyszedł na świat. Jeśli chcemy mieć pewność co tego, że nasz dom nawiedzi dostatek i bogactwo, pod obrus można włożyć pieniądze, w portfelu zaś warto przechowywać rybią łuskę, bądź ość z wigilijnej wieczerzy.

Dwanaście potraw (choć dziś liczba ta nie jest skrupulatnie przestrzegana) do odniesienie do dwunastu apostołów, którzy poszli za Jezusem. Skosztować należy każdej z nich, co jest wyrażeniem szacunku dla darów ziemi. Puste miejsce przy stole związane jest nie tylko z przyjęciem niespodziewanego wędrowca. To również przypomnienie o naszych zmarłych, którzy odeszli i nie doczekali kolejnej Wigilii.

Pamiętajmy też, że atmosfera w jakiej spędzimy wieczerzę wigilijną, wpłynie na cały kolejny rok, warto więc pożegnać wszelkie waśnie i cieszyć się obecnością bliskich.

Dodaj komentarz